Księżyce, czyli ciała krążące wokół planet lub innych ciał niebieskich (np. planetoid).
Ich pochodzenie jest bardzo różne. Mogą być one przechwyconymi i uwięzionymi przez siły grawitacji gospodarza ciałami niebieskimi - jak na przykład księzyce Marsa - Fobos i Dejmos, które są prawdopodobnie przechwyconymi asteroidami. Księżyce mogły też powstać z materii, z której został zbudowany gospodarz, a jego osobny glob powstał przez rozmaite zdarzenia.
W przypadku Ziemi i Księżyca, prawdopodobnie na początku formowania sie Układu słonecznego Ziemia uległa kolzji z obiektem wielkości Marsa. Materia wyrzucona w przestrzeń uległa konsolidacji tworząc Księżyc. Niestety, Księżyc niedługo (w astronomicznej skali) opuści towarzystwo Ziemi - oddala się on bowiem o średnio 3,8 cm rocznie od naszej planety. Wydaje się, że to niewiele, ale w ciągu tysiąca lat będzie to już 38 metrów, a za milion lat będzie to 38 km, przy czym prędkość oddalania będzie się zwiększac, ponieważ zgodnie z prawami fizyki, siła grawitacji Ziemi maleje wraz z kwadratem odległości pomiędzy tymi dwoma ciałami. Ziemia pozbawiona Księżyca jako stabilizatora, może mieć spore problemy ze stabilizacją własnej osi obrotu w stosunku do płaszczyzny orbity. Da się to ówczesnym mieszkańcom Ziemi we znaki.

Wiele z dużych księżyców obiegających planety typu jowiszowego wykazuje, dzięki siłom pływowym na nie działającym, aktywność wewnętrzną jak np. erupcje wulkanów. Niektóre jak np. Tytan posiadają gazową otoczkę, zwaną zwyczajowo atmosferą.
Ze względu na dużą odległość od Słońca, na księżycach tych panują dość niskie temperatury, za wyjątkiem sytuacji, gdy siły pływowe rozgrzewają wnętrze księżyców, dzięki czemu można zaobserwować tak niezwykłe zjawiska jak deszcze metanowe, azotowe wulkany, z których zamiast lawy wylewa się ciekły azot, a woda ma postać zmrożonych brył, na podobieństwo ziemskich kamieni. Planety typu ziemskiego powiązane są ze swoimi księżycami na bardziej "partnerskich" ukłądach - ze względu na niewielkie różnice w rozmiarach, duże księżyce albo stopniowo się oddalają jak Księżyc od Ziemi, albo stanowią bardziej obiekt podwójny niż układ typu gospodarz -s atelita - tak jest w przypadku Charona i Plutona.
Księżyce Marsa skazane są na zagładę - siła grawitacji gospodarza jest na tyle duża, że oba księzyce są stopniowo ściągane na powierzchnię planety i z czasem się o nią roztrzaskają.

Wszystkie duże księżyce w Układzie Słonecznym zwrócone są tą samą stroną do planety, którą okrążają. Jedynie małe księżyce o nieregularnych kształtach wykazuja niewielką rotację.

Porównanie rozmiarów największych księzyców w Układzie Słonecznym
z wybranymi planetami typu ziemskiego.
(Zdjęcia ciał niebieskich z programu Celestia 1.6.0)