Planeta - obiekt, posiadający wystarczająco dużą masę, aby pod wpływem własnej grawitacji przyjąć kulisty kształt; krążący wokół gwiazdy i sam nie będący gwiazdą lub księżycem innej planety; nieposiadający w pobliżu ciał o zblizonych rozmiarach.
Jest to definicja przyjęta w sierpniu 2006 roku przez Międzynarodową Unię Astronomiczną
Zakłada się, że dla obiektu o średnicy 800 km wystarczy masa 5 * 1020 kg aby przyjął odpowiedni kształt (kulisty) pod wpływem własnej grawitacji. Wartości te wymagają potwierdzenia w dodatkowych obserwacjach.

Planeta podwójna - para obiektów, które spełniają kryteria, aby nazwać je planetami, obiegające siebie nawzajem wokół wspólnego punktu w przestrzeni (tzw. barycentrum), przy czym barycentrum nie może znajdować się pod powierzchnią jednej z planet.
Dlatego Ziemia i Księżyc nie są planetą podwójną, ponieważ barycentrum znajduje się pod powierzchnią Ziemi.

Planeta karłowata - planeta o okresie obiegu wokół Słońca dłuższym niż 200 lat, której orbita ma duży mimośród (kształt bardziej wydłużony, eliptyczny niż okrągły) i inklinację (płaszczyzna orbity nie leży w pobliżu płaszczyzn orbit pozostałych planet). Obecnie znane plutony to Pluton z Charonem i 2003 UB313 (Xena).

Porównanie rozmiarów planet i niektórych ich cech




Planety typu ziemskiego (skaliste, małe)




Planety typu jowiszowego (gazowe olbrzymy) + Ziemia dla porównania




Nachylenie równika do płaszczyzny orbity


Życie na innych planetach

Strefa zamieszkania (habitable zone) - jest to obszar kosmosu w którym istnieją warunki sprzyjające powstaniu życia, tak więc planety i księżyce tam się znajdujące mają duże szanse, aby rozwinęły się na nich formy życia (według ziemskich standardów).
W przypadku gwiazd mówimy o wokółgwiazdowej strefie zamieszkania (circumstellar habitable zone), a w przypadku galaktyki o galaktycznej strefie zamieszkania (galactic habitable zone).

Wzór na obliczenie wokółgwiezdnej strefy zamieszkania to:

d = (LG/LS)(1/2)

gdzie:
d - średni promień strefy (w AU)
LG - jasność danej gwiazdy (bolometryczna)
LS - jasność Słońca (bolometryczna)

Każda planeta typu ziemskiego, znajdująca się w tej strefie powinna mieć zbliżoną do Ziemi średnią temperaturę, grubość i skład atmosfery.
Wraz z ewolucją gwiazdy strefa zamieszkania zmienia swoje położenie.

W przypadku galaktyk, strefy zamieszkania musza znajdować się na tyle blisko centrum galaktyki, aby znajdowały się tam metale (czyli w terminologii astronomicznej pierwiastki cięższe od litu) i jednocześnie na tyle daleko od centrum, aby unikać promieniowania z wybuchów supernowych, gwiazd neutronowych, upadków komet i planetoid poruszanych przez przechodzące w poblizu gwaizdy czy wreszcze licznych czarnych dziur znajdujących się w pobliżu centrum galaktyki.
W przypadku Drogi Mlecznej, strefa zamieszkania rozpoczyna się około 25.000 lat świetlnych od środka galaktyki i zawiera głównie gwiazdy mające 4-8 mld lat.